103 الكذب رذيلة دروغگوئى موجب فرومايگى است . 104 المعروف حسب نيكوكارى حسب و نسب است . 105 ألمودّة نسب دوستى خويشى و پيوند است 106 ألصّمت وقار خاموشى هيبت و وقار است 107 الهذر عار هرزه‌درائى ننگ و عار است 108 العسر لوم پريشانى سرزنش است . 109 أللّجاج شؤم سخت گيرى و خصومت نامبارك است 110 الفكر رشد انديشه كار را كردن به راه راست راه يافتن است . 111 الغفلة فقد غافل ماندن ره گم كردن است . 112 الورع اجتناب پرهيزكارى از حرام دورى گزيدن است . 113 ألشّكّ ارتياب يقين نداشتن اضطراب نفس است 114 ألطّاعة تنجى فرمانبردارى خدا ( انسان را از گرفتارى ) رهاننده است 115 المعصية تردى نافرمانى هلاك گرداند 116 الجبن آفة ترس و بز دلى زيان است . 117 العجز سخافة ناتوانى را وانمود كردن سبك عقلى است . 118 المصيب واجد جوينده در راه درست يابنده است . 119 المخطئ فاقد خطا كننده يابنده نيست 120 ألصّدق نجاح راستى رستگارى است . 121 الكذب فضّاح دروغگوئى بسى رسوا كننده است 122 العلم عزّ دانش باعث ارجمندى است 123 ألطّاعة حرزّ فرمان خدا بردن پناه است 124 ألصّبر مرفعة شكيبائى بلندى و رفعت مرتبه است 125 الجزع منقصة بيتابى نقص و سستى پايه است 126 ألشّجاعة زين دلاورى زيور مرد است . 127 الجبن شين ترس زشتى مرد است . 128 الاصابة سلامة راست روى رستگاريست 129 الخطاء ملامة ناراستى نكوهش و سرزنش است 130 العجلة ندامة شتاب در كار مورث پشيمانى است 131 ألرّزق مقسوم روزى قسمت شده است ( و هر جا باشد مى رسد ) . 132 الحريص محروم آزمند ناكام است 133 البخيل مذموم بخيل و تنگ چشم نكوهيده است . 134 الحسود مغموم رشك برنده هميشه اندوهناك است . 135 ألظّالم ملوم ستمگر سرزنش شده است 136 الجفاء شين بد رفتارى زشت است . 137 المعصية حين نافرمانى خدا نابودى است . 138 الحازم يقظان دور انديش بيدار است